apaixtos.net

http://www.zeitgeistmovie.com/add_greek.htm

Τέσσερα χρόνια μετά το “Σπιρτόκουτο”, ο Γιάννης Οικονομίδης επέστρεψε δριμύτερος με την “Ψυχή στο στόμα“. Μια ταινία που ακολουθεί την θεματολογία της πρώτης αλλά είναι εμφανώς τεχνικά αρτιότερη. Εμπνευσμένο από την εν λόγω ταινία και το ομώνυμο κομμάτι των ΚΑΜΟΥΦΛΑΖ, ενός σχήματος που μόλις κάνει το ντεμπούτο του με το πρώτο τους άλμπουμ το οποίο θα κυκλοφορήσει από την AKOUSON Records. Απολαύστε το…

Άντε, το είδαμε κι αυτό. Οι εντυπώσεις μας; Πραγματικά δεν μπορώ να αποφασίσω αν μου άρεσε αυτή η ταινία ή όχι. Ένα πράγμα πάντως μπορώ να πω με σιγουριά. Είναι όντως κάτι διαφορετικό. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Το “300″ δεν είναι ιστορική ταινία. Αν κάποιος θέλει να δει κάτι τέτοιο ας μην πάει καθόλου. Υπάρχουν ταινίες που παίρνουν παραμύθια και τα κάνουν ιστορίες. Στην περίπτωση του “300″, γίνεται το αντίθετο. Το φιλμ παίρνει μια ιστορία γνωστή σε όλο τον κόσμο και την μετατρέπει σε μύθο. Όπως έχει πει και ο ίδιος ο δημιουργός, η ταινία δεν αποβλέπει στην αποτύπωση της πραγματικής ιστορίας. Αντίθετα το κύριο μέλημα του σκηνοθέτη ήταν να αποτυπώσει το ύφος του κόμικ από το οποίο εμπνεύστηκε και οφείλω να ομολογήσω ότι τα έχει καταφέρει άψογα. Όλη η ταινία αποπνέει αυτή την αίσθηση. Από τα πρώτα λεπτά σου δημιουργείται η εντύπωση ότι παρακολουθείς ένα κόμικ. Τα ψηφιακά σκηνικά, οι συχνές εναλλαγές γρήγορης και αργής κίνησης στις μάχες, τα ψηφιακά εφέ του αίματος και τόσα άλλα κολπάκια που έχει χρησημοποιήσει ο σκηνοθέτης συνθέτουν ένα καλογυρισμένο σκοτεινό φιλμ που είναι σαν να έχει βγει μέσα από σελίδες κόμικ. Το μόνο πραγματικό που υπάρχει στην ταινία είναι οι ηθοποιοί. Αλλά ακόμα και αυτοί έχουν πειραχτεί κατά κάποιον τρόπο, αφού για μήνες πριν γυμνάζονταν εντατικά για να αποκτήσουν τέλειες γραμμώσεις και κορμιά όμοια με αυτά των αρχαίων Σπαρτιατών.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό της ταινίας είναι το σκοτεινό ύφος της. Φυσική απόρεια μάλλον και αυτό της προσπάθειας απόδοσης του συγκεκριμένου ύφους που ήθελε να πετύχει ο δημιουργός. Από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό αποπνέει μια σκοτεινή, μουντή, αποπνικτική αίσθηση. Δεν ξέρω αν ήταν μόνο δικιά μου αίσθηση και αν έφταιγε η προσωπική μου διάθεση, αλλά ειλικρινά κόντεψα να πάθω κατάθλιψη όσο την παρακολουθούσα.

Κλείνοντας θα προσπαθήσω να απαντήσω στην κρίσιμη ερώτηση. Αξίζει να τη δείτε; Κατά την προσωπική ταπεινή μου άποψη, σίγουρα δεν είναι η ταινία της χρονιάς. Δεν θα βγείτε από την αίθουσα με την αίσθηση ότι είδατε ένα ακόμα αριστούργημα της έβδομης τέχνης. Είναι όμως πραγματικά κάτι διαφορετικό και γι’ αυτό και μόνο το λόγο αξίζει να την δει κάποιος. Ειδικά οι σινεφίλ. Για να μην απογοητευτείτε όμως θα πρέπει να γνωρίζετε ότι:

• Δεν είναι ιστορική ταινία
• Αποπνέει έντονα ένα σκοτεινό, μουντό ύφος από κόμικ
• Έχει αρκετά μεγάλη δόση βίας

Δείτε και το τρέιλερ της ταινίας για να πάρετε μια γεύση.

- Αυθεντικός Τίτλος:
Perfume: The Story of a Murderer

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Το Άρωμα: Η Ιστορία ενός Δολοφόνου

• Είδος: Θρίλερ
• Παραγωγή: 2006
• Συγγραφέας: Patrick Sueskind
• Σεναριογράφος: Andrew Birkin, Bernd Eichinger, Tom Tykwer
• Σκηνοθεσία: Tom Tykwer
• Πρωταγωνιστούν: Dustin Hoffman, Alan Rickman, Ben Whishaw
• Διάρκεια: 147′
Δείκτης Καταλληλότητας:

Trailer
Το Άρωμα: Η Ιστορία ενός Δολοφόνου

Πλοκή:
Στη Γαλλία του 18ου αιώνα, o νεαρός Jean-Baptiste Grenouille (Ben Whishaw) γεννήθηκε εντελώς άοσμος, ενώ διαθέτει εκπληκτική όσφρηση. Μπορεί να οσφρανθεί αντικείμενα όπως η πέτρα, τα χρήματα, το γυαλί, δηλαδή άψυχα πράγματα που για τους κοινούς ανθρώπους δεν αναδίδουν κάποια συγκεκριμένη οσμή. Μπορεί να μυρίσει πιο χαρακτηριστικά αρώματα, όπως των λουλουδιών και των φυτών, μπορεί να αντιληφθεί ολόκληρο τον κόσμο μέσα από τις οσμές του. Το χάρισμά του αυτό του επιτρέπει να δουλέψει στη βιοτεχνία της αρωματοποιΐας για διάφορα αφεντικά, τα οποία πλήττονται από διάφορες συμφορές, μόλις ο Ζαν φύγει από τη δούλεψή τους. Μεγαλωμένος σε ορφανοτροφείο, ο μόνος φίλος που έχει είναι ο Baldini (Dustin Hoffman) ένας αρωματοποιός για τον οποίο δουλεύει. Μια σειρά φόνων θα αναστατώσουν την πόλη, ενώ οι έρευνες οδηγούν στον Grenouille, ο οποίος πασχίζει να βρει το τελειότερο άρωμα στον κόσμο.