apaixtos.net

Παραδέχομαι ότι κατά καιρούς μου αρέσει να σκοτώνω λίγο από τον ελεύθερο χρόνο μου παίζοντας online παιχνίδια, κατά προτίμηση MMORPGs. Επειδή όμως αν δεν είσαι dedicated σε κάποιο από αυτά, δεν αξίζει να δίνεις 15€ κάθε μήνα (βρισκόμαστε και σε οικονομική κρίση, μην το ξεχνάμε), έψαχνα για κάποιο f2p(free to play), κοινώς δωρεάν, που να αξίζει όμως να ασχοληθεί κάποιος μαζί του. Μετά από αρκετό ψάξιμο βρήκα αρκέτους ενδιαφέροντες τίτλους, όπως τα Shaiya,  Archlord, Voyage Century, Granado Espada κ.α. Για τον ένα ή για τον άλλο λόγο όμως, αν και όλα τα παραπάνω είναι πολύ καλά παιχνίδια, κανένα δεν κατάφερε να με κερδίσει. Αυτά που πραγματικά μου κέντρισαν το ενδιαφέρον ήταν τα Silkroad Online και το Perfect World International. To Silkroad δυστυχώς αν και είναι ένα από τα καλύτερα αυτή τη στιγμή f2p MMORPGs υποφέρει από την αρρώστια των μονίμως overcrowded servers και των απαίσιων bots. Έτσι έμεινε το PWI. Τι είναι όμως αυτό που κάνει το παιχνίδι να ξεχωρίζει από τον σωρό;

Ανάγνωση του υπολοίπου…

Σκεφτείτε το λίγο. Αν ξεκινούσαμε ανάποδα όλα θα ήταν πιο ωραία. Αρχικα θα επρεπε να εμφανιζεσαι με καποιο τροπο στην γη 90 χρονων. Μετα ζεις σε γηροκομειο , βλεπεις καθε χρονο το σωμα σου να βελτιωνεται, βγαζεις ασπρα μαλλια ωσπου γινεσαι 65 χρονων και σε διωχνουν. Πηγαινεις στο ετοιμο γραφειο σου οπου σε περιμενουν μια επιτυχημενη επιχειρηση, δυο σπιτια και 3 αυτοκινητα εργαζεσαι για σαραντα χρονια, τα μαλλια σου ολοενα πυκνωνουν και μαυριζουν, τα περιττα κιλα φευγουν μονα τους και στα 25 σου αφοτου εχεις βγαλει ολα σου τα γουστα με ταξιδια, ψωνια, γνωριμiες, πηγαινεις πια να μεινεις με τους γονεις σου για να τους γνωρισεις καλυτερα και να ξεκουραστεις.

Ανάγνωση του υπολοίπου…

…κανονικά βέβαια δεν θα έπρεπε να το φωνάζω ( τι να το φωνάζω…ούτε καν να το ψιθυρίζω), αλλά δεν κρατήθηκα να μην ευχηθώ στον εαυτό μου μέσα από το δικό μου blog. Δεμένα σαράντα πια. Τελειώσανε τα ψέματα. Είμαι πλέον και γω ένας πιστοποιημένος “μεσήλιξ” όπως πειραχτικά συνηθίζει να με φωνάζει τον τελευταίο καιρό μια καλή μου φίλη. Απέκτησα κάρτα ελευθέρας για πολλά και ενδιαφέροντα clubs, όπως το “Να ‘ταν τα νιάτα δυο φορές“, “Τα γκρίζα είναι γοητεία“, “Έκανες check-up αυτό το εξάμηνο;” και άλλα τέτοια χαριτωμένα.

Ναι είμαι λίγο πικρόχολος, δεν είναι η ιδέα σας. Ξαφνικά συνειδητοποιώ πως η ζωή είναι μικρή και περνά γρήγορα. Και είναι τόσα πολλά αυτά που θα θέλαμε να κάνουμε αλλά τα αφήνουμε για αύριο. Ένα αύριο που γίνετε χθες πριν προλάβουμε να ανοιγοκλείσουμε τα μάτια μας.

Αnyway…μη σας πρήζω άλλο και σας. Χρόνια μου πολλά και καλή συνέχεια.

Ξεκίνησε σήμερα από το Πάντειο Πανεπιστήμιο η πρώτη μεγάλη έρευνα σχετικά με το φαινόμενο του blogging στην χώρα μας. Η έρευνα διεξάγεται με την μορφή ερωτηματολογίου στα πλαίσια του διατμηματικού μεταπτυχιακού προγράμματος “Δυνητικές Κοινότητες : Ψυχο-Κοινωνιολογικές Προσεγγίσεις και Τεχνικές Εφαρμογές” και απευθύνεται στους ελληνόφωνους bloggers.

Στόχος της έρευνας είναι να ανιχνεύσει το προφίλ και κυρίως τα κίνητρα και τις πρακτικές του έλληνα blogger και όπως είναι φυσικό τα αποτελέσματα της θα έχουν αρκετά μεγάλο ενδιαφέρον.

Περισσότερα στοιχεία μπορείτε να βρείτε στο blog που έχει στηθεί για τις ανάγκες της έρευνας όπου μπορείτε να συμπληρώσετε και το εν λόγω ερωτηματολόγιο.

kayhanovic Says:
March 25th, 2007 at 1:17 amı love you turkey

we are the best

greece:1 turkey:4

Δεν ξέρω πόσοι έλληνες bloggers έλαβαν αυτό το κατά τα άλλα αθώο και πειραχτικό σχόλιο σήμερα σχετικά με την ήττα της εθνικής μας από την Τουρκία. Υποθέτω πάρα πολλοί, αφού φαίνεται να είναι spam. Επίσης δεν ξέρω πόσοι από αυτούς που το έλαβαν, έκαναν κλικ στο link του συγγραφέα του. Όσοι πάντως το έκαναν, πήραν ένα δωρεάν “μάθημα ιστορίας” από τον τούρκο “φίλο” μας. Μεταφρασμένο μάλιστα και σε “άπταιστα” αγγλικά για να το καταλάβουμε στα σίγουρα.

Δεν θα σταθώ στο συγκεκριμένο άρθρο, καθώς πιθανότατα δεν αντικατοπτρίζει τις απόψεις της πλειονότητας των τούρκων πολιτών (ελπίζω). Απλά συνειδητοποίησα για μια ακόμα φορά πως η ιστορία και τα πάθη των λαών δεν ξεχνιούνται από τη μια στιγμή στην άλλη. Όσο κι αν μερικοί θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε το αντίθετο. Γιατί όπως πολύ σοφά είπαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι και πολύ πετυχημένα απέδωσε σήμερα στην ομιλία του στα πλαίσια των εκδηλώσεων της εθνικής επετείου, ο Κάρολος Παπούλιας, “όποιος ξεχνά, ξεχνιέται“.

Και το σημαντικότερο μάθημα που δυστυχώς όλο ξεχνάμε σαν λαός, και που έπρεπε να είχαμε στο νου μας πάλι εχθές είναι αυτό της διχόνοιας και της κακομοιριάς που αφήνουμε να μας δέρνει κάθε φορά που τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλουμε. Χάσαμε από την Τουρκία. Εντάξει. Λογικό είναι να στεναχωρηθούμε. Αλλά όχι και να τα ισοπεδώσουμε όλα! Τώρα ξαφνικά τους βλέπουμε όλους άχρηστους. Όλοι στην “πυρά”. Παίκτες και προπονητής. Αυτούς που δοξάζαμε πριν μερικά χρόνια σαν εθνικούς ήρωες τώρα θέλουμε να τους εξοστρακίσουμε με το πρώτο στραβοπάτημα. Αλλά έτσι δεν κάναμε πάντα;

….λες και υπάρχουν και άλλα που ξέρετε θα μου πείτε. Τέλος πάντων, ας όψεται η πρόσκληση/πρόκληση του φίλου commaz για να συνεχίσω την γνωστή πυραμίδα την οποία βέβαια δεν θα μπορούσα να αφήσω αναπάντητη. Ε όχι και να πάω κόντρα στο ρεύμα…δε λέει! Ξεκινάω λοιπόν:

1. Ένας ακόμα computer geek στην παρέα. Μόνο που εγώ ξεκίνησα με Amstrad 464 (κασέτα). Προ αμνημονεύτων χρόνων και εν όσο ζούσα τα πιο ξένιαστα χρόνια της ζωής μου…φοιτητής γαρ. Από τότε κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι, μηχανήματα ήλθαν, αναβαθμίστηκαν και απήλθαν και γω είμαι ακόμη εδώ κι αυτό το καλοκαίρι…..εχχμμμ sorry αυτο είναι από άλλο τραγούδι…. έχοντας δώσει ένα σκασμό λέφτα που αν τα μάζευα θα είμουνα τώρα και γώ ένας φτασμένος γιάπης. Χαλάλι όμως.
2.  Είμαι πολύ αγχώδης….προσέξτε τη λέξη…αγχώδης, όχι αγχωτικός. Δεν αγχώνω ποτέ τους γύρω μου παρά μόνο τον ευατό μου. Και όσο οι άλλοι δεν συμερίζοντε το άγχος μου, τόσο αγχώνομαι περισσότερο. Μερικές φορές εύχομαι να ήταν η ζωή μου μια συνεχή ρουτίνα. Όχι ότι δεν μου αρέσει να συμβαίνουν διάφορα καλά…ίσα ίσα Όταν όμως στραβώσει κάτι χάνω την μπάλα.
3. Μου αρέσει η επιστημονική φαντασία, τα ανεξήγητα και κάθε είδους παράξενα. Πάλια διάβαζα βιβλία του είδους με το τσουβάλι. Τώρα πια δεν προλαβαίνω δυστυχώς. Όμως όποτε κάτσει κάτι, το απολαμβάνω όσο δεν πάει.
4. Δεν μου αρέσουν τα νοσοκομεία. Σε ποιον αρέσουν θα μου πείτε.Το θέμα είναι ότι εγώ τα απεχθάνομαι.Όποτε μπαίνω σε νοσοκομείο παθαίνω κάτι. Και δεν εννοώ να νοσηλευτώ εγώ (φτου φτου φτου). Απλή επίσκεψη να πάω για κάποιο γνωστό και είμαι άρρωστος μετά για όλη την υπόλοιπη μέρα.
5. Είμαι ΑΠΑΙΧΤΟΣ. Όχι δεν είμαι ψώνιο άλλα κάπου έπρεπε να σπονσοράρω το blog μου και διάλεξα την πέμπτη θέση που αφήνει και τις τελευταίες εντυπώσεις . Αντε για να μην παραπονιέστε ότι έφαγα την πέμπτη θέση με φάουλ, θα σας πω πως προέκειψε το apaixtos σαν όνομα. Καθόμασταν παρεούλα μερικά φιλαράκια και ψάχναμε για όνομα. Είχαμε πιάσει το αλφάβητο από το Α  …..άχρηστος, ατάλαντος, απαράδεκτος, ανίκανος (πω πω πολλή μιζέρια ρε παιδί μου) ακατάλληλος, άτσαλος, άπαιχτος….. άπαιχτος;….ΑΠΑΙΧΤΟΣ;;;…γεια σου ρε άπαιχτε!!!  εεε ναι, κάπως έτσι

Ωραίαααα και αφού σας ζάλισα αρκετά πάμε τώρα να δώσουμε και την παραδοσιακή πια πάσα για να μιλήσει και κανας άλλος. Διαλέγω λοιπόν, περί…πατος, Inquiring Mindz,  Allu Fun Marx, Aerosol και παρά έξι

Καλή συνέχεια.

εχω να πω!!! « περι…πατος
οι σχεσεις των ανθρωπων ειναι σαν αφοδευσεις(σαν πορδες για την ακριβεια)αμολιουνται στους δρομους γινονται απο ολους αντιλειπτες και μετα χανονται και τις ξεχνας…

Τις γραμμές αυτές τις δάβασα στο blog μιας φίλης που επισκέφτηκε το apaixtos.net πρόσφατα. Σόφα λόγια…αν και λίγο πικρόχολα. Μπήκα στον πειρασμό να αλλάξω λίγο τις λέξεις. Έτσι για να είμαστε και πιο αντικειμενικοί.

Οι σχέσεις των ανθρώπων είναι σαν μυρωδιές. Άλλες φορές όμορφες, σε κανουν να μήν θες να σταματήσεις να τις μυρίζεις, άλλες πάλι άσχημες, ανυπόφορες. Πάντοτε όμως, αργά ή γρήγορα, εξατμίζοντε…παύουμε να τις νιώθουμε. Και τότε…απλά τις ξεχνάμε.